Η Ορθοδοξία ως ο Νέος Ισραήλ , πνευματικά γνωρίσματά , οι Έλληνες και τα έθνη.

Εισαγωγή
Εν έτι 2026 μ.Χ. έχουμε συσσωρευμένα ιστορικά και επιστημονικά δεδομένα και μαρτυρίες που αποδεικνύουν ότι η Αγία Γραφή , Παλαιά και Καινή Διαθήκη , είναι έγκυρη και αληθής σε πνευματικό , αλλά και σε ιστορικό επίπεδο όπως και ότι απευθύνεται σε όλα τα έθνη.
Από την Ορθόδοξη Χριστιανική Βιωμένη Παράδοση λοιπόν γνωρίζουμε ότι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους .
Ο Θεός αποκαλύπτει ποιος Είναι , ποιο είναι το θέλημα Του και ποιος είναι ο Άνθρωπος σε κάθε εποχή και αναλόγως της πνευματικής - κοινωνικής κατάστασης της ανθρωπότητας , δίνει και τις ανάλογες εντολές και οδηγίες , κάνει Διαθήκη-Συμφωνία με το έθνος που επιλέγει ώστε να εννοήσουν , να δοξάσουν και να ζήσουν κατά Θεόν και τα άλλα έθνη.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, η αποστολή του παλαιού Ισραήλ ήταν θεοκεντρική και είχε σκοπό να λειτουργήσει ως Φως για τα υπόλοιπα έθνη.

Οι κύριοι άξονες αυτής της αποστολής ήταν:

·         Η Διαφύλαξη του Μονοθεϊσμού: Σε έναν κόσμο ειδωλολατρικό, ο λαός του Ισραήλ κλήθηκε να λατρεύει τον έναν και αληθινό Θεό , διατηρώντας την πίστη καθαρή.

·         Η Διαφύλαξη των Εντολών: Η τήρηση του Νόμου (Δέκα Εντολές) και των διαθηκών με τον Θεό ήταν θεμελιώδης για να αποτελούν ένα ‘ιερό έθνος’ και ‘βασίλειο ιερέων’ ( Έξοδος 19:6).

·         Η Πνευματική Προετοιμασία: Η αποστολή τους ήταν να προετοιμάσουν το έδαφος για τον ερχομό του Μεσσία, μέσα από τον οποίο θα ευλογούνταν όλα τα έθνη της γης.

·         Η Μαρτυρία προς τα Έθνη: Μέσω της πιστότητας και της ευημερίας τους (όταν τηρούσαν τις εντολές), θα αποτελούσαν παράδειγμα προς μίμηση για τους γύρω λαούς, οδηγώντας τους στη γνώση του Θεού.

Στην ουσία, ο Ισραήλ επιλέχθηκε για να γίνει ο φορέας της θείας αποκάλυψης προς όλη την ανθρωπότητα αλλά αντί αυτού βλέπουμε , κατά την διάρκεια της Παλαιάς Διαθήκης , τον Παλαιό Ισραήλ , με εξαίρεση το ‘υπόλοιπον του λαού’ , συνέχεια να επαναστατεί κατά του Θεού και να πέφτει στην ειδωλολατρία σαν τα γύρω έθνη , επισύροντας τις τιμωρίες Του
και τις προφητείες , της απόφασής Του να άρει από εκείνους την Χάρη Του και να την δώσει ‘ ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρπούς της βασιλείας’. (Ματθαίος 21 : 43)
Ώστε ο Παλαιός Ισραήλ κατά τα χρόνια του Χριστού είχε εκπέσει , πια , σε ένα πνευματικό και πολιτικό εθνικιστικό φαρισαϊσμό παρόμοιο με τον πνευματικό υποκριτικό εθνικισμό των διάφορων νέο-παγανιστών και νέο-ειδωλολατρών, θέτοντας στενά εθνικά όρια στη σωτηρία και ανταγωνιζόμενοι και φθονούντες την διδασκαλεία του Χριστού.
Ο φθόνος των φαρισαίων, των νέο-παγανιστών, νέο-ειδωλολατρών, υλιστών , αθεϊστών , μαρξιστών κτλ προς τον Ιησού πήγαζε και πηγάζει από το γεγονός ότι ο Χριστός διδάσκει μια πνευματική Βασιλεία που υπερβαίνει τα εθνικά όρια, ακυρώνοντας την επίγεια, εθνικιστική υλιστική προσδοκία τους, απαξιώνοντας τις γήινες , υλιστικές αξίες τους και αυτό τους εμποδίζει να τοποθετηθούν ορθά πνευματικώς ώστε συσχετίζουν την Παλαιά Διαθήκη με τον εβραϊκό-φαρισαϊκό εθνικισμό.
Ουσιαστικά δηλαδή , και οι νέο-παγανιστές κτλ , και οι φαρισαίοι τότε, βλέπουν την Παλαιά Διαθήκη το ίδιο και εσφαλμένα ως μια εβραϊκή εθνική-θρησκευτική ιστορία και όχι ως Αποκάλυψη του Θεού για τη σωτηρία των εθνών. …

Το όνομα
Το όνομα Ισραήλ είναι σημαντικό και χρησιμοποιείται , αντί άλλου , από την ορθόδοξη θεολογία και την υμνολογία της εκκλησίας λόγω του ότι είναι ένα όνομα που έχει δώσει ο ίδιος ο Θεός στον Ιακώβ , όπως θα δούμε παρακάτω , όπως και την προφητική και θεολογική σημασία του ονόματος Ισραήλ και των ονομάτων των παιδιών και φυλών του Ιακώβ Ισραήλ , κατά τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη Αθανάσιο Μυτιληναίο.

Θεολογία
Ο όρος ‘Νέο Ισραήλ’ ή ‘Ισραήλ της Χάριτος’ αναφέρεται θεολογικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, αποτελεί τη συνέχεια και την πνευματική ολοκλήρωση του λαού του Θεού , που ξεκίνησε με τον Αβραάμ και το έθνος του ‘Παλαιού Ισραήλ’ κατά την Παλαιά Διαθήκη και επεκτάθηκε σε όλα τα έθνη δια των Απόστολων του Κυρίου και των Διαδόχων τους ως την σήμερον .

Και όμως! Η μιτοχονδριακή Εύα είναι η Εύα της Αγίας Γραφής!

– Κώστα Βουγά, Μοριακού Βιολόγου.     

   Τό κείμενο αὐτό γράφεται μέ ἀφορμή τό θόρυβο ποῦ δημιουργήθηκε γύρω ἀπό τό ἄρθρο μου, πού δημοσιεύθηκε στό προηγούμενο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Ἐνοριακή Εὐλογία» (Ἀρ. 130-131) μέ τίτλο «Ἡ Μιτοχονδριακή Εὔα εἶναι ἡ Εὔα τοῦ βιβλίου τῆς Γενέσεως».

Τό ἐν λόγῳ ἄρθρο ἀναδημοσιεύθηκε στό διαδίκτυο ἀπό μιά πληθώρα ἱστοτόπων καί ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο συνάντησε δριμεῖα κριτική. Γράφτηκαν πολλά καί εὐτράπελα, ὅπως, γιά παράδειγμα ὅτι ἡ μελέτη τῆς RebeccaCann, πάνω στήν ὁποία στηρί­χθηκε τό συγκεκριμένο ἄρθρο, εἶχε χρησιμοποιήσει μιτοχονδριακό DNAἀπό ἀγελάδες καί ὄχι ἀπό ἀνθρώπους! Σέ  αὐτοῦ τοῦ εἴδους τά σχόλια δέν προτίθεμαι νά ἀπαντήσω.

Ὡστόσο ὑπέπεσαν στήν ἀντίληψή μου δύο ἄρθρα, τό πρῶτο μέ τίτλο «Ἀπάντηση στό κείμενο τοῦ Κώστα Βουγᾶ περί ταύτισης τῆς Βιβλικῆς καί τῆς Μιτοχονδριακῆς Εὔας» καί τό δεύτερο (λογική συνέχεια τοῦ πρώτου) μέ τίτλο «Τί εἶναι ἡ Μιτοχονδριακή Εὔα», τά ὁποῖα ἀναρτή­θηκαν στόν ὕποπτο ἱστότοπο «Ἐξελικτική Δημιουργία». Χα­ρα­κτηρίζω τόν ἱστότοπο ὕποπτο, γιατί, παρ’ ὅτι ἔψαξα, δέν κατάφερα νά ἐντοπίσω οὔτε τήν ταυτότητα τῶν ἰδιοκτητῶν τοῦ ἱστοτόπου, οὔτε τήν ταυτότητα τοῦ συγγραφέως (ἤ συγ­γρα­φέων) τόν ὁποῖο ἐφεξῆς θά ἀποκαλῶ Α πού σημαίνει Ἀνώνυμος μιᾶς καί ἐπιλέγει νά κρυφτεῖ στίς σκιές τῆς ἀνωνυμίας, σέ ἀντίθεση μέ ἐμένα πού ἐπώνυμα ἔγραψα τήν ἐπιστημονική ἄποψή μου. Τέλος αὐτό πού μου ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση εἶναι ἡ μεγάλη ἔκταση αὐτῶν τῶν ἄρθρων καθώς καί ἡ ἐπιστημονικοφάνειά τους, ἡ ὁποία πολύ εὔκολα μπορεῖ νά παρασύρει καί νά πείσει τούς ἀναγνῶστες πού δέν ἔχουν βαθειά γνώση τοῦ ἀντικειμένου. Γί αὐτό ἄλλωστε ἀπαντῶ σέ Ἀνωνύμους, τούς ὁποίους ὑπό διαφορετικές συν­θῆκες θά ἀγνοοῦσα πλήρως.

Η ’Μιτοχονδριακή Εύα’ είναι η Εύα του βιβλίου της Γενέσεως

– Κώστα Βουγά, Μοριακού Βιολόγου.

Τό θεόπνευστο Βιβλίο τῆς «Γενέσεως» μᾶς ἐξιστορεῖ ὅτι ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα ἐξορίστηκαν ἀπό τόν Παράδεισο λόγῳ τῆς ἀνυπακοῆς τους πρός τόν Θεό.
Ἐξορίστηκαν πρίν ἀπό 7.521 χρόνια στή Γῆ, ὅπως τήν γνωρίζουμε σήμερα καί αὐτή ἦταν καί ἡ ἀρχή τοῦ πεπτωκότος εἴδους μας. 

Πολλοί ἄνθρωποι σήμερα, πιστοί καί ἄπιστοι θεωροῦν δεδομένο ὅτι ἡ παραπάνω περιγραφή δέν εἶναι παρά ἕνας ...συμβολισμός(!).
 Εἴμαστε ἀπόλυτα πεπεισμένοι γι’ αὐτό, γιατί ἡ ἐπιστήμη, τήν ὁποία καί πιστεύουμε τυφλά καί ἀπόλυτα σάν θεό, μᾶς ἔχει δώσει ἀπαντήσεις γιά ὅλα...
Μᾶς ἔχει “ἀποκαλύψει” τή διαδικασία τῆς ἐξέλιξης, μιά διαδικασία πού ἐπιτελεῖται συστηματικά ἀπό τήν ἀρχή τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ξεκίνησε πρίν ἀπό... ἑκατομμύρια χρόνια(!). Μᾶς εἶπε ἀκόμα ὅτι προϊόν αὐτῆς τῆς διαδικασίας εἴμαστε καί ἐμεῖς καί ὅτι προήλθαμε ἀπ’ τόν πίθηκο πρίν ἀπό ἑκατοντάδες χιλιάδες χρόνια.
 Πουθενά χῶρος γιά τόν Ἀδάμ καί τήν Εὔα πού προῆλθαν κατ’ εὐθεῖαν ἀπό τά χέρια τοῦ Θεοῦ, πουθενά χῶρος γιά 7.521( 26 Φεβρουαρίου 2017 ) χρόνια ἀπ’ τή δημιουργία τους, πουθενά χῶρος γιά τίποτα.
Ὅλα μιά ὡραία ἱστορία, ἴσως μόνο γιά παιδιά... 

Σ’ αὐτό τό ἄρθρο θά ἤθελα νά σᾶς πῶ καί ἐγώ μιά ἱστορία, τήν ὁποία εἶμαι βέβαιος ὅτι οἱ περισσότεροι ἀπό ἐσᾶς δέν ἔχετε ξανακούσει. Εἶναι ἡ ἱστορία μιᾶς γενετίστριας μέ τό ὄνομα Rebecca L. Cann, ἡ ὁποία γεννήθηκε τό 1951 στήν Iowa τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καί αὐτή τή στιγμή εἶναι καθηγήτρια Γενετικῆς στό πανεπιστήμιο τῆς Χαβάης. Ἡ ἐν λόγῳ γενετίστρια καί ἡ ὁμάδα της, στά πρῶτα μισά της δεκαετίας τοῦ ‘80 χρησιμοποίησε μιά πρωτοποριακή γιά τήν ἐποχή τεχνική, ἡ ὁποία, χρησιμοποιῶντας μιτοχονδριακό DNA, μποροῦσε νά ἀνακατασκευάσει μέ ἀκρίβεια κάτι σάν τό γενεαλογικό δέντρο ἑνός ὀργανισμοῦ, τό ὁποῖο ὀνομάζεται φυλογενετικό δέντρο. Μέ αὐτή τήν τεχνική, λοιπόν, προσπάθησε νά ἀνακατασκευάσει τό γενεαλογικό δέντρο τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, τό ὁποῖο θά μᾶς ἔδινε ἀπαντήσεις σχετικά μέ τή γεωγραφική προέλευση τῶν πρώτων προγόνων τοῦ εἴδους μας, καθώς καί τό πότε ἀκριβῶς ἔζησαν.