Η Ορθοδοξία ως ο Νέος Ισραήλ , πνευματικά γνωρίσματά , οι Έλληνες και τα έθνη.

Εισαγωγή
Εν έτι 2026 μ.Χ. έχουμε συσσωρευμένα ιστορικά και επιστημονικά δεδομένα και μαρτυρίες που αποδεικνύουν ότι η Αγία Γραφή , Παλαιά και Καινή Διαθήκη , είναι έγκυρη και αληθής σε πνευματικό , αλλά και σε ιστορικό επίπεδο όπως και ότι απευθύνεται σε όλα τα έθνη.
Από την Ορθόδοξη Χριστιανική Βιωμένη Παράδοση λοιπόν γνωρίζουμε ότι η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι αποκάλυψη του Θεού στους ανθρώπους .
Ο Θεός αποκαλύπτει ποιος Είναι , ποιο είναι το θέλημα Του και ποιος είναι ο Άνθρωπος σε κάθε εποχή και αναλόγως της πνευματικής - κοινωνικής κατάστασης της ανθρωπότητας , δίνει και τις ανάλογες εντολές και οδηγίες , κάνει Διαθήκη-Συμφωνία με το έθνος που επιλέγει ώστε να εννοήσουν , να δοξάσουν και να ζήσουν κατά Θεόν και τα άλλα έθνη.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, η αποστολή του παλαιού Ισραήλ ήταν θεοκεντρική και είχε σκοπό να λειτουργήσει ως Φως για τα υπόλοιπα έθνη.

Οι κύριοι άξονες αυτής της αποστολής ήταν:

·         Η Διαφύλαξη του Μονοθεϊσμού: Σε έναν κόσμο ειδωλολατρικό, ο λαός του Ισραήλ κλήθηκε να λατρεύει τον έναν και αληθινό Θεό , διατηρώντας την πίστη καθαρή.

·         Η Διαφύλαξη των Εντολών: Η τήρηση του Νόμου (Δέκα Εντολές) και των διαθηκών με τον Θεό ήταν θεμελιώδης για να αποτελούν ένα ‘ιερό έθνος’ και ‘βασίλειο ιερέων’ ( Έξοδος 19:6).

·         Η Πνευματική Προετοιμασία: Η αποστολή τους ήταν να προετοιμάσουν το έδαφος για τον ερχομό του Μεσσία, μέσα από τον οποίο θα ευλογούνταν όλα τα έθνη της γης.

·         Η Μαρτυρία προς τα Έθνη: Μέσω της πιστότητας και της ευημερίας τους (όταν τηρούσαν τις εντολές), θα αποτελούσαν παράδειγμα προς μίμηση για τους γύρω λαούς, οδηγώντας τους στη γνώση του Θεού.

Στην ουσία, ο Ισραήλ επιλέχθηκε για να γίνει ο φορέας της θείας αποκάλυψης προς όλη την ανθρωπότητα αλλά αντί αυτού βλέπουμε , κατά την διάρκεια της Παλαιάς Διαθήκης , τον Παλαιό Ισραήλ , με εξαίρεση το ‘υπόλοιπον του λαού’ , συνέχεια να επαναστατεί κατά του Θεού και να πέφτει στην ειδωλολατρία σαν τα γύρω έθνη , επισύροντας τις τιμωρίες Του
και τις προφητείες , της απόφασής Του να άρει από εκείνους την Χάρη Του και να την δώσει ‘ ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρπούς της βασιλείας’. (Ματθαίος 21 : 43)
Ώστε ο Παλαιός Ισραήλ κατά τα χρόνια του Χριστού είχε εκπέσει , πια , σε ένα πνευματικό και πολιτικό εθνικιστικό φαρισαϊσμό παρόμοιο με τον πνευματικό υποκριτικό εθνικισμό των διάφορων νέο-παγανιστών και νέο-ειδωλολατρών, θέτοντας στενά εθνικά όρια στη σωτηρία και ανταγωνιζόμενοι και φθονούντες την διδασκαλεία του Χριστού.
Ο φθόνος των φαρισαίων, των νέο-παγανιστών, νέο-ειδωλολατρών, υλιστών , αθεϊστών , μαρξιστών κτλ προς τον Ιησού πήγαζε και πηγάζει από το γεγονός ότι ο Χριστός διδάσκει μια πνευματική Βασιλεία που υπερβαίνει τα εθνικά όρια, ακυρώνοντας την επίγεια, εθνικιστική υλιστική προσδοκία τους, απαξιώνοντας τις γήινες , υλιστικές αξίες τους και αυτό τους εμποδίζει να τοποθετηθούν ορθά πνευματικώς ώστε συσχετίζουν την Παλαιά Διαθήκη με τον εβραϊκό-φαρισαϊκό εθνικισμό.
Ουσιαστικά δηλαδή , και οι νέο-παγανιστές κτλ , και οι φαρισαίοι τότε, βλέπουν την Παλαιά Διαθήκη το ίδιο και εσφαλμένα ως μια εβραϊκή εθνική-θρησκευτική ιστορία και όχι ως Αποκάλυψη του Θεού για τη σωτηρία των εθνών. …

Το όνομα
Το όνομα Ισραήλ είναι σημαντικό και χρησιμοποιείται , αντί άλλου , από την ορθόδοξη θεολογία και την υμνολογία της εκκλησίας λόγω του ότι είναι ένα όνομα που έχει δώσει ο ίδιος ο Θεός στον Ιακώβ , όπως θα δούμε παρακάτω , όπως και την προφητική και θεολογική σημασία του ονόματος Ισραήλ και των ονομάτων των παιδιών και φυλών του Ιακώβ Ισραήλ.

Θεολογία
Ο όρος ‘Νέο Ισραήλ’ ή ‘Ισραήλ της Χάριτος’ αναφέρεται θεολογικά στην Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία, σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη, αποτελεί τη συνέχεια και την πνευματική ολοκλήρωση του λαού του Θεού , που ξεκίνησε με τον Αβραάμ και το έθνος του ‘Παλαιού Ισραήλ’ κατά την Παλαιά Διαθήκη και επεκτάθηκε σε όλα τα έθνη δια των Απόστολων του Κυρίου και των Διαδόχων τους ως την σήμερον .